Muzeum Historii Żydów Polskich

     Nie wiem czy o tym wspominałam, ale jestem wolontariuszką w Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie (to po pierwsze z powodu mojej  sympatii do Żydów , ich kultury. ich literatury, ich muzyki a po drugie mój protest przeciwko antysemityzmowi i każdemu innemu nacjonalizmowi oraz sekowaniu ludzi o odmiennych poglądach). 

     28 października jest otwarcie Głównej Wystawy ale dziś oprowadzano tam nas, wolontariuszy. WYSTAWA JEST TAK PRZEPIĘKNA ŻE AŻ DECH ZAPIERA!!!!! POZA TYM JEST  MĄDRA I POUCZAJĄCA NO I ŚWIETNIE ZORGANIZOWANA. Samo zwiedzanie w tempie przyśpieszonym całej wystawy to 3-4 godziny. Żeby przyswoić wszystko co tam pokazano i wystawiono to pewnie wiele dni po kilka godzin trzeba na niej spędzić. SERDECZNIE WSZYSTKIM JĄ POLECAM (zdjęć brak ponieważ do czasu otwarcia fotografowanie jest zakazane) . :):):)

     Architektura budynku jest bardzo piękna na zewnątrz a wewnątrz jeszcze piękniejsza. Ściany w kolorze piasku pustyni, pofalowane jak "falki" zrobione przez wiatr na nadmorskiej plaży. Architekt nawiązał do przejścia Żydów przez Morze Czerwone. Kiedy jesteśmy w muzeum w słoneczny dzień, na jego ścianach odbijają się wpadające przez okna promienie słońca tak, jakby ktoś puszczał lusterkiem zajączki. 

Obejrzyjcie zdjęcia Muzeum zrobione przez moją przyjaciółkę Isabellę podczas jej krótkiego pobytu w Warszawie . Wyraziła zgodę na ich umieszczenie w moim blogu. 

Dziękuję Ci Isabello :)

Do czytelników tego bloga

Mili Czytelnicy mojego bloga !

     Bardzo ciekawa jestem Waszego zdania na temat tego, co pisuję. Dlatego bardzo Was proszę o poświęcenie trochę Waszego cennego czasu, choć wiem, że wszyscy jesteśmy okropnie zajęci i o komentarze na  temat moich postów obojętnie czy się ze mną zgadzacie, czy też nie. Autorka

Nasz nowy polski rząd

     Nasza nowa Pani Premier Ewa Kopacz, najwyraźniej próbuje jakoś scalić swoją "macierzystą" partię, Platformę Obywatelską. I słusznie, albowiem niezgoda rujnuje a zgoda buduje tyle tylko że my, Polacy ciągle tego nie rozumiemy : od wieków i od pokoleń. Wobec tego, jak pokazuje historia ciągle dostajemy w skórę. Nic nas jednak nie może nauczyć, nigdy nie wyciągamy odpowiednich wniosków, za to ciągle wszystkich nienawidzimy, wszystkich dookoła oskarżamy (to nie ja, to on, oni...), wszystkim zazdrościmy. Zupełnie jak dzieci w przedszkolnej piaskownicy : w razie draki łopatką w łeb i piaskiem po oczach a potem uciekamy do mamusi płacząc i oskarżając przeciwnika, którego właśnie pobiliśmy.....

     Nasza bufonada i samouwielbienie nie znają granic, podobnie jak głupota. Bez wroga, którego nie możemy nienawidzić nie ma życia, a jak obiekt naszej nienawiści znika, szukamy nowego elektrycznego zająca (obiektu nienawiści).

      Nowa Pani Premier jeszcze nie zaczęła rządzić a już ciągle ktoś jej przycina. A to że mówi iż jest kobietą (no bo jest), a to że chodzi po domu w białych klapkach.... Przecież mój dom to moja twierdza więc wara od tego w jakich kapciach po nim chodzę czy też że chodzę na bosaka!

     A ja myślę, że Pani Premier Ewa Kopacz, jak widzimy w praktyce, wcale nie jest wcale głupsza od panów, a od wielu z nich jest z całą pewnością mądrzejsza więc dajmy jej porządzić. Czy przypadkiem w sprawie mieszania  się Polski do każdej wojenki nie ma racji? Ciągle się pchamy w różne konflikty...  ale kiedy nas trzeba bronić to sojuszników jakoś przy nas nie ma więc po grzyba mamy wojować za kogoś????? Możemy posłać jedzenie , środki medyczne, materiały budowlane, specjalistów i owszem ale broń i wojsko? W żadnym razie !!!!!!

     Może wreszcie delikatna, a jednocześnie mocna kobitka (pokazał to biorąc udział w oględzinach zwłok po katastrofie smoleńskiej)  zrobi jaki taki porządek w naszym kraju????? Mam taka nadzieję....

Pomniki złe i dobre, poprawne i niepoprawne politycznie

      Słyszę że w ramach dobrej zmiany nowa władza chce usuwać z Polski wszystkie pomniki żołnierzy radzieckich. Potem zacznie usuwać ich cmentarze a przecież oni zginęli tutaj, na polskiej ziemi, walcząc z Niemcami podczas II Wojny Światowej. Przecież na przykład generał Koniew uratował nasz Kraków podminowany przez Niemców. Jak czuli by się Polacy słysząc, że w innych krajach likwidują cmentarze polskich żołnierzy na przykład pod Monte Casino albo pod Arnhem ? Jestem absolutnie przeciwna niszczeniu jakichkolwiek pomników, chyba, że to są pomniki zbrodniarzy (Hitler, Stalin, Dzierżyński).  

    Jakiś czas temu naukowcy, artyści i dziennikarze podpisali się pod listem otwartym przeciwko powrotowi na warszawską Pragę pomnika Braterstwa Broni zwanego potocznie pomnikiem "Czterech Śpiących ".

     To historia , ten pomnik do niej należy. Historii się nie wybiera, podobnie jak rodziny, chociaż rodziny czasem się nie lubi czy nie akceptuje to historia jest tylko historią. Owszem, czasem chcemy się wybielić ukrywając popełnione kiedyś błędy które w ten czy inny sposób wpływają na historię ale wstecz zmienić jej nie można niestety.

     Być może, osoby, które podpisały ten list uważają, że najlepiej postawić wszędzie pomniki ŚP Pary Prezydenckiej albo JP II wysokości drugiego piętra i będzie git! Nie to nie będzie w porządku a nawet bardzo nie w porządku w stosunku do rodzin takich żołnierzy jak ci na pomniku i w stosunku do nich samych. Jakby nie było tacy żołnierze ginęli także za Polskę, to akurat nie byli moi dziadkowie ale może Wasi, często mieli tylko taki wybór czy zostać na Syberii w nędzy dokąd wywieziono ich rodziny na siłę , czy uciec z tego dobrobytu za wszelką cenę, nawet razem z armią radziecką bo do Andersa nie udało im się dostać... 

      Za ubeckie więzienia tak jak za ruskie łagry ci żołnierze nie mogą ponosić kary ! NIE UPODOBNIAJMY SIĘ DO ROSJAN, KTÓRZY NISZCZYLI PO DRODZE WSZYSTKIE CMENTARZE, RÓWNIEŻ ŻYDOWSKIE, KATOLICKIE I PROTESTANCKIE CZY EWANGELICKIE  I KOŚCIOŁY, TAKŻE WŁASNEGO WYZNANIA. Dlatego przecież TEN POMNIK IM SIĘ NALEŻY. Dlaczego autorzy listu nie walczą na przykład z wysokimi emeryturami pracowników byłego UB czy innych służb ? Podaję to tylko jako przykład. Bo co, łatwiej burzyć pomniki? Rozumiem pomnik Dzierżyńskiego, Hitlera czy Stalina ale żołnierzy? A co oni winni. Coś mi tu śmierdzi polityką i chęcią przypodobania się motłochowi działaczy jedynej ostatnio poprawnej partii i jej wyznawców.

Prośba

     Proszę zaglądać na moją stronę w tym blogu, szczególnie na stronę zatytułowaną "Mowa (z)wiązana " To strona z "wyczynami" poetyckimi :) w przyszłości również moich przyjaciół (za ich zgodą oczywiście).....

Przedwyborczy kick-boxing po polsku czyli kopa i w mordę

         No tak! Zaczęło się! Obrzydliwa i pełna świństw walka przedwyborcza. Konia podkuwają a żaba kopyta podstawia. Pan Kaczyński kopie ile sił w małych nóżkach poniżej pasa. No cóż.... jest nikczemnego wzrostu (jakby napisał o nim Henryk Sienkiewicz) więc wyżej nie się kopnąć, a współpracowników też dobiera sobie raczej niskich, żeby nad nim nie górowali. Dlatego stale kopią wyłącznie poniżej pasa.

     Czy widzieliście kiedyś biegnącego konia, którego opadła gromada małych psiaków? Szczekają, podgryzają konia po pęcinach, plączą się między kopytami. Koń, zamiast biec naprzód, ogania się ogonem, odwraca łeb i zwalnia krok. Ja porównuję do konia rząd, a do tej sfory psów PiS, choć psy lubię a Pisu nie. Wyznawcy i współpracownicy PiS bo ta partia to dla nich prawie jak religia, ciągle wyciągają jakieś fałszywe asy z ukrytego rękawa, montują afery, rzekome zamachy, powołują coraz to nowe komisje do komisji na temat komisji. W dodatku wciągają w to rzesze zdezorientowanych emerytów i młodzież która tak naprawdę jeszcze nie zawsze jest świadoma wielu rzeczy.  W rezultacie rząd, zamiast zajmować się faktycznym rządzeniem (z czego oczywiście PiS domaga się natychmiastowego rozliczenia) stale jest zmuszany do badania  i wyjaśniania "Afer" i "Wydarzeń" montowanych najprawdopodobniej przez PiS. Co jakiś czas jak diabeł z pudełka wyskakuje pan prezes i wykrzykuje swoje ulubione zdanie : "ten rząd musi się poddać do dymisji" druga część zdania, której nie słyszymy brzmi pewnie: najlepszym na premiera jestem ja!!!!! To kiedy obecny rząd ma rządzić pytam się ???????????

     Nie bardzo lubię Panią Prezydent Warszawy, ale prawda jest taka, że nigdy za żadnych rządów (no może za Prezydenta Starzyńskiego) nie budowano tylu nowych domów, nowych ulic, nie naprawiano starych ciągów komunikacyjnych,  nie budowano drugiej nitki metra, co za jej rządów. Że wszystko rozkopane i korki? No tak. Mnie to też przeszkadza, ale trudno. Korzystamy z funduszy unijnych. Unia nie daje całej kwoty na daną inwestycję tylko płaci transzami, a żeby dostać kolejną trzeba zacząć przynajmniej jakiś etap budowy.... A co zrobił Prezydent Warszawy Kaczyński? NIC!!!!!! No tak, sfinalizował sprawę Muzeum Powstania warszawskiego, za co wszyscy wynoszą go pod niebiosa, jakby to była jego wyłączna zasługa, ale prawda jest taka, że ukończył tylko to, co zaczęli przed nim inni ( i to w dodatku komisarz Warszawy w stanie wojennym). Jak ktoś chce dowiedzieć się więcej proszę zajrzeć do Wikipedii i poczytać na ten temat.  WALKA PRZEDWYBORCZA TO PRAWDZIWA OBRZYDLIWOŚĆ!!!!!!! Nie wiem czy w innych krajach też się to tak odbywa ale budzi we mnie niesmak. Czy panowie politycy nie mogą się spotykać na przykład w Lasku Bielańskim (odbywały się tam kiedyś pojedynki) i dać sobie po razie po prostu w pysk a w oczach społeczeństwa zachowywać się z godnością i kulturą? To co, niedługo ktoś nam udowodni,  że sami sobie jesteśmy winni bo głosujemy na chamów i prostaków...... Jakie to wszystko smutne i gdzie ten honor i kultura Polaków?

Ścieżki, zapachy i smaki dzieciństwa * Wołomin

     Najwcześniejsze dzieciństwo spędziłam w Krakowie (tam się urodziłam) , gdzie los rzucił po wojnie moich rodziców, Warszawiaków. Kiedy miałam 2 lata, wyprowadziliśmy się bliżej Warszawy, do Wołomina. Do Krakowa pojechałam po raz pierwszy od wyprowadzki kiedy miałam 13 lat, nie pamiętałam wiele, kiedy na prośbę mamy wpuszczono nas do naszego byłego mieszkania w baraku na tyłach AGH. Okazało się, że pamiętam rozkład mieszkania i różne detale : na przykład cztero-skrzydłowe szklane drzwi dzielące pokoje (późniejsi lokatorzy zlikwidowali je).

      W Wołominie mieszkałam już "świadomie" . Pamiętam nawet adres: ulica Miła 21 m. 7, naprzeciwko Szkoły Handlowej. Mieszkanie na poddaszu, ze ściętymi ścianami, w lecie bardzo upalne, w zimie nie zawsze ciepłe, z piecami i kuchnią węglową, bez bieżącej wody i kanalizacji. Jakoś się żyło, kąpiele codzienne, mimo, że trzeba było nanieść wody ze studni a potem ją wylać na dwór, w dużej emaliowanej misce ustawianej na środku kuchni. Niewesoło, nie wiem kto dziś potrafiłby w takich warunkach mieszkać, ale ja i moje koleżanki, powojenne pokolenie jakoś nie miałyśmy o to do nikogo pretensji. po prostu się żyło..... Mama jeździła do Warszawy do pracy , ja zostawałam z babcią i dziadkiem (rodzice się rozeszli i tata wyprowadził się do Warszawy).....

     W Wołominie mieszkali przedwojenni znajomi mojej babci (a może nawet moich pradziadków, nie wiem) Państwo Popieliccy. Jeden z ich synów był chyba podczas wojny lotnikiem w Anglii i po wojnie tam został, a drugi był w Polsce. Państwo Popieliccy mieszkali w domu z ogromnym ( w oczach małej dziewczynki) ogrodem, pełnym tajemniczych zakamarków. Bardzo lubiłam tam z babcią chodzić. Tym  bardziej, że w domu do ich sypialni, a właściwie chyba "alkowy"  schodziło się po kilku schodkach i tam, na wysoko usłanym łożu siedziały w szeroko rozłożonych sukniach piękne (jak mi się wówczas wydawało) lalki. Wolno było się im przyglądać ale nie wolno było ich dotykać. Teraz wiem, że te lalki to straszny kicz, ale miały swój urok.

      Bywałam też w tych czasach zafascynowana szklanymi rybami jakie wytapiali sobie pracownicy huty szkła,  która mieściła się w Wołominie. Pracował tam Pan Woźniak, mąż naszej gosposi, Pani Anny i u nich w domu, gdzie czasem bywałam stały właśnie takie ryby na kredensie. Strasznie im zazdrościłam wtedy tych ryb. Państwo Woźniakowie mieli dwóch synów i psa rasy mieszanej bardzo podobnego do wilka, o imieniu Bimbek. Pan Woźniak, ubrany w pasiasty szlafrok frotte mojego dziadka udawał Mikołaja. nikt mi nie potrafił jednak odpowiedzieć na pytanie skąd Mikołaj wziął szlafrok dziadka? Byłam zawsze dosyć spostrzegawcza.

      Za torami, z drugiej strony Wołomina mieszkały też koleżanki mojej babci z pensji, dwie siostry, stare panny, Panie Krajnik. Były przemiłe. Jedna z nich pracowała jako korektorka w redakcji "Życia Warszawy" (chyba). Moja babcia była wtedy prawie w moim wieku. Nie mogłam się nadziwić jak to możliwe, że babcia ma swoje "koleżanki z pensji".... Takie stare, a kiedyś chodziły razem do szkoły ?????? Jak to możliwe ?

     Wołomin to także  apteka dwóch sióstr, Pań Olechowskich , które dawały mi opłatki do robienia proszków na receptę. Z tych opłatków robiłam zabawki na choinkę ( trzeba je było polizać żeby je zmoczyć i sklejało się je). To także owocarnia Państwa Żmudzkich, gdzie pachniało oranżadą, wodą z sokiem malinowym, jabłkami i ciastkami tortowymi z kremem. W sklepie były też różne cukierki na wagę,  kolorowe groszki, kamyczki  i czerwone "poziomki" w paczuszkach.  Pan Żmudzki chodził często w kraciastych pumpach (przedwojennych  spodniach za kolana). Czasem częstował mnie wodą z sokiem gratis. Nie wolno mi było pić gazowanej, kolorowej oranżady o smaku landrynek "bo niezdrowa" (była sztucznie barwiona). Gdybyśmy teraz tylko takie niezdrowe rzeczy pijali i jadali..... 

     Była jeszcze, jak pamiętam, Pani Gienia. Prowadziła ona sklep spożywczy, w którym można było kupić też słodycze. Babcia dostała od niej w prezencie kilka przedwojennych puszek Wedla po jakiś słodyczach, które dotąd są u mojej mamy (żółte, z czerwonymi napisami). Byli też Panowie  Kotowicz - szewc i  Gotowicz - ogrodnik. Pan Kotowicz siedział zawsze na stołku ze skórzanym siedzeniem, w dużym fartuchu, w ustach trzymał drewniane "szpilki" którymi przybijał fleki. Lubiłam się przyglądać jego pracy, kiedy czekałyśmy z babcia na reperację  butów "na poczekaniu". Do Pana Gotowicza chodziło się po kwiaty, owoce i warzywa. Takich pysznych i pachnących pomidorów "Bawole serca" jakie mama u niego kupowała nigdy więcej już nie jadłam. Był też Pan Gmurek, fryzjer, pamiętam jego "fryzjerski" wąsik. Byłam miłą i grzeczną osóbką, zawsze wygadaną (do dziś mi to zostało) dlatego też z każdym rozmawiałam na różne tematy. Kiedyś u Pana Gmurka przy pełnym klientów zakładzie opowiedziałam beztrosko zasłyszany polityczny dowcip (czasy stalinowskie).

     Tuż przy stacji, była też lodziarnia, którą w lecie często odwiedzałam. Takie pyszne, prawdziwe lody można jeszcze zjeść tylko w Jadowie, po drodze do podwarszawskich Urli. Pan lodziarz (nazwiska ani imienia nie pamiętam) w białej furażerce i białej kurtce nakładał lody między dwa wafle wykrajane z andruta albo między dwie muszelki z andruta. Loda trzeba było sprytnie oblizywać dookoła żeby się nie rozpuścił i nie roztopił. W oknie lodziarni wisiały  zrobione z cukru białe, dłuższe i krótsze sople. 

     W Wołominie ja, "panienka z dobrego domu"  nauczyłam się od chłopców z sąsiedztwa toczenia po ulicy fajerki kuchennej za pomocą specjalnie wygiętego kawałka grubego drutu albo pogrzebacza który chłopcy "podprowadzili" z domu. Byłam bardzo dumna z tej nowej umiejętności, ale w domu nie chwaliłam się nią specjalnie.

     Wyjazdy do rodziny mieszkającej w Warszawie to była całą wyprawa. Najpierw pociągiem do Dworca Wileńskiego, potem dorożką (w późniejszych czasach taksówką) najczęściej do wujostwa na ulicę Kopernika. Przyjazd rodziny z Warszawy do nas z okazji imienin czy świąt to też było prawdziwe święto.... W lecie kończyło się to spacerem na łąki z koszami pełnymi przysmaków i domowego kwasu chlebowego w butelkach po oranżadzie. Pamiętam, jak kiedyś, pewnej upalnej niedzieli (wtedy tylko niedziele były dniami wolnymi od pracy) wstrząśnięty podczas niesienia kwas chlebowy zaczął już na łące wybuchać zalewając wszystko i wszystkich wokół. Nie wszystkim było do śmiechu. 

     Najwspanialsze w tamtych, stalinowskich czasach były pochody pierwszomajowe i procesje z okazji Bożego Ciała. Niby państwo robotniczo-chłopskie i kościół oddzielony od państwa ale..... Z obu tych okazji kroczyli w takt strażackiej orkiestry dętej i miejscowi, wołomińscy notable i księża z feretronami a za wstążki przyczepione do poduszek z  wyhaftowanym sercem Jezusowym trzymały się dziewczyny w strojach ludowych. Były też dziewczynki w bieli sypiące kwiatki. Pochód, ewentualnie procesję zamykała prężąc bicepsy grupa sportowców z miejscowego klubu sportowego Huragan Wołomin w trykotowych strojach zapaśniczych w biało czarne poprzeczne paski. Do dziś mam ten widok przed oczami jako jedną z nielicznych w tamtym czasie miasteczkowych atrakcji. 

           Żelki to nie jest wymysł ostatnich czasów. Już wtedy można było w owocarni kupić zrobione z jakiejś galaretki jaszczurki, węże i żabki. Po drodze do szkoły (chodziłam do szkoły podstawowej naprzeciwko dworca kolejowego, nawet nie wiem czy ta szkoła jeszcze istnieje). Dzieci kupowały takie zwierzątko z galaretki, przez cały czas było maskotką, którą miętosiło się w nie zawsze czystych rękach, a po zakończeniu lekcji zjadało. Ja nigdy takiej maskotki nie miałam bo to niehigieniczne. Może dlatego teraz czasem jadam żelki.... W szkole miałam dwóch "adoratorów" Tomka i Andrzeja, którzy zawsze odprowadzali mnie do domu kiedy już wolno było mi ze szkoły wracać samej: jeden niósł mój tornister a drugi worek z kapciami. Tacy to byli dżentelmeni. Chciałabym ich kiedyś jeszcze spotkać....W połowie drugiej klasy wyprowadziliśmy się do Warszawy (właściwie moja rodzina wróciła do niej po powojenej wędrówce) i tu zaczęło się już zupełnie inne, nowe życie, może dostatniejsze ale nie takie interesujące...... 

       Jeszcze jedną wyjątkową atrakcją czasów mojego dzieciństwa był coroczny wyjazd na wakacje nad morze, ale opiszę to kiedyś w innym poście   :) 

Owczy pęd (do kultury)

     W ostatnią niedzielę, 10 sierpnia w Muzeum Narodowym w Warszawie zamknięto wystawę czasową ukazującą część dorobku Aleksandra Gierymskiego.Jego obrazy nie były wystawiane podobno przez ponad 70 lat.  Wystawa braci Gierymskich została zorganizowana przy współpracy Muzeum Narodowego w Krakowie (tam wystawiono obrazy Maksymiliana) i Muzeum Narodowego w Warszawie. Za życia Aleksander Gierymski nie był doceniany (przynajmniej w Warszawie - nie wiem, dlaczego mnie to nie dziwi). Obrazy Aleksandra Gierymskiego chyba na każdym robią ogromne wrażenie , zachwycają ukazanymi na nich detalami i dokładnością ich przedstawienia, a przy tym często "dowcipami" jak namalowanie w pustym wnętrzu kościoła myszy kościelnej. Już młodzieńcze szkice i dowcipy rysunkowe z czasów , kiedy uczęszczał do szkoły zapowiadały jego ogromny talent. Wystawa trwała pół roku i wydawałoby się, że każdy kto chciał mógł ją spokojnie obejrzeć przynajmniej raz a nawet kilka razy. Szczególnie, jeżeli mieszka w Warszawie lub niedaleko Tymczasem..... ostatniego dnia dzikie tłumy, tłok taki, że nawet chyba nie dało się podejść do obrazów żeby je obejrzeć. Kasa muzealna każdego dnia zamykana jest na 45 minut przed zamknięciem Muzeum aby każdy kto kupi bilet zdążył wejść i mógł przynajmniej pobieżnie cokolwiek obejrzeć (zwiedzanie całego muzeum to co najmniej 3 godziny). W czwartek poprzedzający zamknięcie wystawy zdarzył się nawet incydent  : komuś kto jako ostatni przed zamknięciem kasy kupił bilet ktoś z tyłu wyrwał ten bilet i pędem pobiegł po schodach na wystawę. Nie wiem jak to się skończyło, ale wypadek żenujący i to w tak zwanym "przybytku kultury". Oto serwis fotograficzny z dwóch ostatnich dni wystawy :

Rankiem, jeszcze przed otwarciem bramy nadciągają pierwsi zwiedzający

A to kolejki do kasy: 

Wreszcie wyczerpani zwiedzaniem zawsze mogą się zdrzemnąć na pufach które stoją  w holu na parterze Muzeum czyli "frontem do zwiedzających" :)

63 Dni

     Wciąż obchodzimy rocznicę Powstania Warszawskiego. Obchody będą trwały przez 63 dni. Tyle, ile walczyli z Niemcami Powstańcy. Każdy obchodzi tę rocznicę tak jak potrafi, chociaż bywa to czasem bardzo uciążliwe dla innych (na przykład masa rowerowa 10 sierpnia na Żoliborzu gdzie właściwie rozpoczęło się Powstanie i słychać było pierwsze strzały). Pisałam już o tym na blogu więc nie będę się rozwodziła nad tym. Natomiast bardzo pięknie obchody rocznicy Powstania zostały zorganizowane w Muzeum Narodowym w Warszawie, Na monitorze telewizora wyświetlane są fragmenty pamiętnika powstańczego Profesora Stanisława Lorentza, wieloletniego Dyrektora Muzeum, który wraz ze swoimi pracownikami w pierwszych dniach II Wojny Światowej i Powstania Warszawskiego wraz ze swoimi współpracownikami, z narażeniem życia własnego i ich, ratował jak tylko mógł cenne eksponaty muzealne przed zniszczeniem i kradzieżą. 

Odbyły się też specjalne gry dla harcerzy z całej Polski, którzy 1 i 2 sierpnia byli w Warszawie na specjalnym Zlocie z okazji rocznicy. Za wiedzą i zgodą fotografowanych harcerzy zamieszczam kilka zdjęć. To harcerze z Ciechocinka i Aleksandrowa :

Przy stoliku uczestnicy muzealnej gry otrzymują specjalne materiały :

... i harcerki z innego regionu Polski:

 

Warszawa Wawer czuj czuj czuwaj :)

Ogromna strata

       Nie żyje Robin Williams,aktor, którego bardzo lubiłam. Nie widziałam go w żadnej roli w której byłby zły.  Robin Williams znany z takich filmów jak: "Buntownik z wyboru" (za którego dostał w 1998 Oscara za rolę drugoplanową), "Good Morning, Vietnam", "Stowarzyszenie umarłych poetów", "Fisher King", "Jumanji", "Jack", "Pani Doubtfire", dwóch części "Nocy w Muzeum", czy "Bezsenności". Na swoim koncie, oprócz Oscara, miał 2 statuetki Emmy, 4 Złote Globy, 5 nagród Grammy i 2 Gildii Aktorów Filmowych. Robin Williams najprawdopodobniej popełnił samobójstwo. Aktor od wielu lat zmagał się z głęboką depresją.  Tak bywa, że ludzie z pozoru pogodni, uśmiechnięci są sami, samotni i walczą z depresją bo wokół nich jest tak naprawdę pusto...... Bardzo, bardzo szkoda, że postanowił odejść. Miał 63 lata.

(Ciemna) MASA ROWEROWA

     Pracuję naprawdę ciężko. Bez dostępu świeżego powietrza, w upale, na stojąco. Po pracy marzę tylko o tym, żeby jak najprędzej dotrzeć do domu i wykąpać się, włożyć czyste ubranie i położyć trochę wyżej nogi żeby mi odpoczęły. Już po raz drugi w tym roku nie udało mi się dotrzeć szybko do domu z powodu masy rowerowej. Raczej nie kieruję się w życiu nienawiścią, ale po przeczekaniu takiej masy rowerowej rodzą się we mnie krwiożercze uczucia w stosunku do rowerzystów nawet tych niewinnych, co w masie nie biorą udziału...

     Uprzedzam, jeżeli kolejny raz po pracy (praca stojąca 9-10 godzin) z powodu ciemnej masy rowerowej czy rolkarzy to zorganizuję masę ludzi na wózkach, o kulach, z balkonikami, nordic walking i zobaczycie! Zdarzyło mi się to już 2 razy, ostatni raz wczoraj, na Żoliborzu. Rozumiem, że kiedyś rowerzyści walczyli o ścieżki rowerowe których nie było. Teraz tam, gdzie można je było zrobić są i przy nowo budowanych ulicach też. W niektórych miejscach po prostu nie ma na nie miejsca i nic się nie poradzi. Ale żeby blokować wiele osób wracających z pracy (w niedzielę i sobotę niektórzy też niestety pracują) to jest po prostu świństwo. W dodatku żeby rowerzyści jakoś sprawnie jechali to byłoby do zniesienia ale specjalnie złośliwie niektórzy jadą żółwim tempem a niektórzy tak wolno jadą bo nie potrafią czy nie mogą prędzej. To niech siedzą w domu i tyle! 

     Czy przypadkiem, jeśli jest tłum rowerzystów to co jakiś czas nie można przepuścić kilku samochodów , jednego czy dwóch autobusów czy tramwaju i jechać sobie dalej? Dlaczego rowerzyści (a w każdym razie organizatorzy "masy") są  tak egoistyczni i złośliwi????????? Może ktoś jest wykończony po pracy, może ktoś inny ma umówioną wizytę u lekarza i tkwi w korku przez masę rowerową? Trzeba nie mieć kompletnie wyobraźni żeby robić coś takiego! Często ta godzina to bardzo dużo. Może organizatorzy wyjdą z inicjatywą zorganizowania masy w taki sposób, żeby uniemożliwić wiernym dotarcie w niedzielę do kościołów na Starym Mieście? Zobaczymy co Wam wtedy księża zrobią!!!!!!! 

To właśnie "mili panowie" masy rowerowej ku czci 70 rocznicy Powstania którzy jednak okropnie niesprawnie dyrygowali ruchem. Nie robili nic, żeby przyspieszyć przejazd rowerzystów i "uwolnić" stojących w korku

A tutaj panowie rzucili się jak harpie na kierowcę samochodu który jednak po 30 minutach stracił 

cierpliwość i miał ochotę wyjechać z korka w innym kierunku, gdzie rowerzystów nie było.

Zaproszenie

Serdecznie zapraszam do moich  dwóch pozostałych blogów  www.wartegrzechu.blogspot.com ,blog kulinarny , zajrzyjcie też na strony do tego bloga  oraz do bloga z bajkami , jeśli Wy lub Wasi znajomi macie dzieci www.2kocice8lap.blogspot.com . Wejdźcie czasem również na strony w tym blogu. Miłego czytania.

Wspólne śpiewanie powstańczych piosenek

     Naprawdę zakręciły mi się łzy w oku.... Wspólne śpiewanie powstańczych piosenek na Placu Zwycięstwa. Mogłam tam wpaść,  ale po wczorajszym 12-godzinnym staniu w dusznej sali muzealnej, bez dopływu tlenu z zewnątrz (okna zabite na mur-beton, zasłonięte ściankami z karton gipsu) wróciłam do domu prawie nieżywa. Zlana potem zamiast śpiewać pomknęłam do domu co koń wyskoczy (ile mocy w silniku). Dziś powtórka z rozrywki ale tylko 9 godzin w duchocie i tłoku więc też pewnie nie będę miała siły na wzniosłe przeżycia.... 

     Udało mi się trochę posłuchać i popatrzeć w TV chociaż to nie to samo jak "na żywo". Przynajmniej wreszcie raz od dłuższego czasu nie słychać litanii, zdrowasiek, wulgaryzmów, buczenia i gwizdania. PRZYNAJMNIEJ RAZ !!!!!! No i okazuje się, że jednak można! Aż się wierzyć nie chce że można i że byli tu też pewnie ci sami ludzie, którzy już od kilku lat  miesiączkują pod Pałacem Prezydenckim. Może się w końcu opamiętają i zajmą własnymi sprawami zamiast wprowadzać bałagan i nieład na Krakowskie Przedmieście w Warszawie? Marzę o tym! Jak o niczym innym, proszę mi wierzyć! Marzę, żeby w Polsce zapanował wreszcie jaki taki ład i porządek który zastąpi nieład i bezhołowie. Wielu osobom, niestety zbyt wielu,   wydaje się, że mówienie i robienie tego, co się komu żywnie podoba to demokracja! Nic bardziej mylącego. W krajach demokratycznych nie tylko się protestuje ale przede wszystkim rzetelnie się pracuje!

     Dlatego z okazji tak pięknie obchodzonej 70 rocznicy Powstania Warszawskiego nie kłóćmy się,  tylko wreszcie "róbmy swoje" jak napisał Wojciech Młynarski, też inteligent. 

W przeddzień 70 rocznicy Powstania Warszawskiego kilka przemyśleń

     Odkąd pamiętam ZAWSZE chodziłam z moimi Dziadkami, z moją Mamą, potem z moimi kolejnymi chłopakami, wreszcie  z moim mężem i naszymi synami, później z synami na Wojskowe Powązki z okazji kolejnych rocznic wybuchu Powstania. Chodziliśmy też do "Dołka Katyńskiego" w czasach kiedy milicja rozganiała gromadzących się tam ludzi. Zawsze chodziliśmy z całą siatką zniczy i paliliśmy je na różnych grobach, szczególnie tych, gdzie nikt zniczy nie palił.....

     To bardzo pięknie, że im dalej od wybuchu Powstania ciągle się uroczyście kolejne rocznice obchodzi, ale mam  wrażenie, że im dalej od Powstania, tym więcej pojawia się Powstańców i to wydaje mi się dziwne, a nawet trochę śmieszne. Konia podkuwają a żaba kopyta podstawia.
     Może osobom, dziś już staruszkom, którzy to wszystko przeżywali osobiście, którzy uczestniczyli taka pompa jest potrzebna, może takie show jest modne i lud tego oczekuje, ale prawdę mówiąc ja wolę bardziej kameralne uroczystości upamiętniające Powstanie Warszawskie tak jak kiedyś, kiedy podpadało się za spacer na Wojskowe Powązki w rocznicę..... a od  tajniaków było aż gęsto....
     Rozumiem uniesienie i błysk w oczach tych starszych pań i panów, którzy jako młodzi brali udział w Powstaniu. To był czas Ich bohaterstwa, Ich zrywu, Ich nadziei, Ich młodości ale też czas śmierci wielu... zbyt wielu.... Moja Mama, choć wtedy żyła i mieszkała w Warszawie, jak wszyscy uczestniczyła, jednak nie była zaprzysiężona  w szeregach AK. Dziś ma 92 lata, rocznicę Powstania obchodzi każdego roku, ale  mówi, zresztą mówiła tak zawsze, choć to mało popularne, że Powstanie było kolejną zbrodnią dokonaną na Polakach.Na pewno jeszcze wiele lat minie, nim poznamy prawdziwe kulisy tych zdarzeń albo nie poznamy ich wcale. Nie chodzi jej o umniejszanie heroizmu Powstańców tylko o to, że zginął kwiat ówczesnej młodzieży, młodzi inteligentni ludzie, dziewczęta i chłopcy. Sympatia mojej Mamy szedł ze swoim oddziałem zdobywać CIWF - Centralny Instytut Wychowania Fizycznego (od 1938 roku dzisiejszy AWF) , gdzie siedzieli Niemcy uzbrojeni po zęby. Miał zaledwie kilka sztuk broni i butelki z benzyną.... nie wrócił i nawet nie wiadomo gdzie leża jego szczątki.....
     Niestety mnóstwo dzielnych dzieci, młodych dziewcząt i chłopców, osób  starszych zginęło choć nie na własne życzenie. Zostawili rodzeństwo, rodziców, stracili swoją młodość, swoje młodzieńcze  miłości.  To jest przerażająco smutne. Często zginęły całe rodziny.Później wielu z nich musiało zostać poza granicami Polski bo gdyby wrócili podzielili by losy Generała Nila i wielu jemu podobnych.
    Kiedy dziś spotykam na ulicy TYCH LUDZI, dziś już starych i czasem niesprawnych, resztki żyjących uczestników tamtych zdarzeń, nie potrafię się powstrzymać i  łzy same kapią mi z oczu. Oglądam ich na zdjęciach z 1944 roku. Mam w uszach wspomnienia mojej rodziny z tamtego czasu. Mój nieżyjący już wuj, szwagier mojej Mamy był speakerem w powstańczym radiu "Błyskawica" i w wielu filmach z tamtego okresu albo o wojnie słyszę jego charakterystyczny głos. Jakże inaczej byłoby w Polsce gdyby nie ta ostatnia wojna, gdyby tylu ich nie zginęło i tylu nie musiało pozostać na emigracji. Byli to inteligentni młodzi ludzie, wychowani z kindersztuba i znający znaczenie słowa "honor".  Musiało ich całe życie boleć, że często nasi oficerowie po wojnie stali w knajpach "na zmywaku" albo wykonywali inne prace fizyczne, bo nie znali jeszcze dość dobrze języka kraju, w którym się znaleźli. Boli ich teraz też pewnie to, że w Polsce za która walczyli przelewając krew i którą musieli opuścić jest teraz tyle głupoty, nienawiści i zaściankowości. I co mnie dziwi, często inteligenci dają sobą manipulować. Czy to wpływ starości?
    Od wzniosłej rocznicy do wzniosłej rocznicy a między obchodami, na co dzień.... ech... szkoda gadać. Wyć się chce z rozpaczy, że tylu, zdawało by się inteligentów, dało sobie zrobić wodę z mózgu, zamieniło eleganckie nakrycia głowy na moherowe i popiera prezesa! Przecież PiS to ani prawo, ani sprawiedliwość tylko hucpa i walka o koryto w dodatku niecnymi metodami i kopaniem poniżej pasa. No cóż, pan prezes wysoki nie jest więc kopie gdzie sięgnie :)

• 
  

DEKLARACJA SUMIENIA? ŻEBY JĄ PODPISAĆ TRZEBA NIE MIEĆ SUMIENIA!

     Profesor Magdalena Środa moim zdaniem uważa, że każdy nauczyciel, który podpisze deklarację sumienia powinien zostać zwolniony z pracy. To jest absolutnie słuszne! Religia powinna wrócić do sal katechetycznych, które tymczasem są podnajmowane na różne mniejsze lub większe firmy. Kościoły mają więc z tego tytułu niezły zarobek. Do tego księża dostają pensje za nauczanie w szkołach, gdy tymczasem szkoły mają obcięte wszelkie fundusze na zajęcia dodatkowe które są tak potrzebne i które zawsze znakomicie oddziaływały wychowawczo.  Przecież nauczanie religii to powołanie więc za co tu płacić ? Dzieci i młodzież zamiast tkwić przed komputerami mogły chodzić na różne interesujące zajęcia dodatkowe które były z całą pewnością "zdrowsze" niż gry komputerowe.
     Mnie zupełnie nie obchodzi do jakiego kościoła będzie chodził nauczyciel moich wnuków ani do jakiego kościoła chodzi mój lekarz !!!!! Dla mnie żaden z nich może też być ateistą i to mnie do nich nie zrazi !  
     Nauczyciel ma uczyć a lekarz ma leczyć najlepiej jak potrafią i skutecznie. Co z tego, że będą katolikami jeżeli nauczyciel nie będzie omawiał różnych ważnych dzieł literackich bo mu jego sumienie nie pozwoli, a lekarz nie będzie leczył różnych chorób ani ratował ludzkiego życia z tego samego powodu? Czy to znaczy że lekarz że lekarz katolik, który podpisał deklarację sumienia nie będzie ratował porażonego piorunem bo rażenie piorunem to kara boża????????????????? A jeżeli kiedyś jego kolega lekarz katolik z tego samego powodu jego również nie będzie ratował? BARDZO CIEKAWE.
     Jeżeli tacy ludzie, jak pani poseł Marzena Wróbel z Solidarnej Polski decydują o szkole to cieszę się, że moje dzieci już do szkół nie chodzą.... Widać po minie co to za kobieta! Jakoś nie umiem uwierzyć że to dobry człowiek. Widać wybrano ją na posła żeby uwolnić i szkołę i młodzież i rodziców od takiej osoby. Tylko dlaczego ona również w moim imieniu ma podejmować różne ważne decyzje? Za co? Pytam za co mnie to spotyka?

Polski fundamentalizm katolicki? Przerażenie człowieka, pod warunkiem, że jest normalny, ogarnia

     Powtarzam za FB  wiadomość, która mnie naprawdę nie tylko zbulwersowała, ale poważnie przeraziła! Jak to dobrze, że moje dzieci nie chodzą już do szkół! 

      Podobno nauczyciele wzorem lekarzy mogą zacząć podpisywać deklaracje sumienia. Powstał już projekt, dla którego poparcie zadeklarowali m.in. działacze Katolickiego Stowarzyszenia Pedagogów i posłanka Marzena Wróbel z Solidarnej Polski.

      Polska staje się krajem fundamentalizmu religijnego, i to w środku Europy. To może brzmi zabawnie, wygląda jak wakacyjny żart, który ma do Polski ściągnąć turystów. Ale tak jest – mówi w "Bez autoryzacji" prof. Magdalena Środa, filozof i etyk. Jak twierdzi, projekt deklaracji sumienia nauczycieli tylko to potwierdza. – Tego rodzaju deklaracja powinna być zabroniona – podkreśla. Profesor Magdalena Środa uważa, że każdy nauczyciel, który podpisze deklarację sumienia powinien zostać zwolniony.

      To naprawdę przerażające, że polski kościół katolicki dzieli społeczeństwo przez swoje idiotyczne zachowania a może przez  popieranie czasem ciche, a czasem głośne idiotycznych zachowań "niby katolików" . Którzy to, niby katolicy, zioną nienawiścią, zachowują się jak potłuczeni, zgorzkniali, złośliwi, pełni jadu i nienawiści pragną do swojego poziomu (a właściwie braku poziomu) sprowadzić całe społeczeństwo. U mnie w pracy koleżanki - katoliczki w piątki dokładnie obserwują kto ma postne jedzenie a kto grzeszy żarciem mięsa i wędlin ! I to wcale nie jest śmieszne. Ani trochę! Jestem przerażona że któregoś dnia, na moim warszawskim Żoliborzu znów mnie ktoś, tak jak kiedyś,  zaatakuje, że kupuję "Gazetę Wyborczą" (czyli według tzw. katolików i patriotów "Judisch Tribune") zamiast "prawomyślnej" i "poprawnej" "Gazety Polskiej" Dlaczego ktoś chce mi dyktować co mam  czytać i co mam myśleć? Właśnie dlatego przestałam już dawno chodzić do kościoła (chodzę tylko na śluby, chrzty ,  pogrzeby,czasem dla atmosfery w Boże Narodzenie i zwyczajowo z koszykiem w Wielkanoc) i nikogo nie namawiam na na siłę na chodzenie do kościoła. To prywatny wybór każdego. Nie twierdzę każdy praktykujący jest taki, ale cienka jest granica między wiara a dewocją. Każda dewocja prowadzi jednak nieuchronnie do nacjonalizmu a ten często do wojny! PRZERAŻAJĄCE!!!!!!! 

Baba poza nawiasem

     Czasem czuję się jak ta baba z czarnego dowcipu: dwóch facetów zbierających puszki weszło do śmietnika a tam baba leży . Jeden kazał jej ruszyć ręką lewą, prawą ręką, potem lewą nogą, prawą nogą i mówi: popatrz Marian jeszcze całkiem dobrą babę na śmietnik wyrzucili…..

         Kiedy przedłużono wiek emerytalny napisałam do Ministerstwa Pracy, że bardzo się cieszę, miałam wtedy 60 lat, ale proszę w takim razie o pracę. Niestety... minęło kilka lat ale próżna nadzieja  bo odpowiedzi dotąd nie otrzymałam. Jestem tłumaczem języków niszowych ( w skali od 1 do 10 znam ich ponad 5), z wysokimi kwalifikacjami (tłumacz konsekutywny, techniczny, kabinowy i do czasów Pana Ziobry przez 27 lat przysięgły). Języków obcych, tak jak jady na rowerze czy łyżwach się nie zapomina chyba, że odwiedzi nas znany niektórym profesor Altzheimer. 

     Finansowo jestem na granicy , chociaż nie powiem, na razie sypiam w mieszkaniu nie pod mostem, sprzedać jeśli nawet mam co to nie mam jak, dorobić do marnej emerytury ciężko a zarobić jeszcze ciężej. Wszystkim tym, którzy mają prace tylko się zdaje że praca leży niemal na ulicy tylko trzeba się po nią schylić.... Tym czasem wcale tak nie jest : albo za wysokie wykształcenie i boją się mnie chociaż wcale nie zamierzam w pracy się mądrzyć gdyby nawet kierownictwo było mniej wykształcone, albo nie takie wykształcenie albo zbyt niskie.... I bądź tu człowieku mądry ...

     To tak, jakbym nagle znalazła się na szczycie śmieciowej góry (baba wyrzucona na śmietnik) i całą swoją energię musiała teraz skupiać na tym, żeby nie wpaść w głąb tej góry tylko stale pozostawać na jej powierzchni bo jak się zagapię i ześlizgnę się w głąb to po mnie po prostu. Jest mi smutno, czuję się chwilami tragicznie, chociaż cały czas robię dobrą minę do złej gry. Liczni przyjaciele którym często pomagałam i których wspierałam teraz mają swoje sprawy i swoje życie, ja stałam się dla nich jedynie kamieniem milowym który leży gdzieś na poboczu....

      Towarzysko też raczej jestem wykluczona... nie robię już przyjęć i mnie nikt nie zaprasza. Ci, którzy do mnie przychodzili mają inne sprawy, innych znajomych, jeżdżą  na Wyspy Hulagula i potem na FB zamieszczają piękne kolorowe zdjęcia. Cieszy mnie, że są bogaci i szczęśliwi.

     Emeryci mają jednak w naszym kraju w ogóle "przechlapane". Nie chodzę do kina, teatru, filharmonii czy na koncerty jazzowe bo nie stać mnie ani na ulgowe bilety ani na wejściówki. Chodzę tylko tam, gdzie można wejść bezpłatnie. Mogę jedynie dorobić i dobrze, bo emerytura nie starcza niemal na nic! Już przestałam być  w tak zwanym "wieku produkcyjnym" chociaż to, co mam w głowie mogłoby  się jeszcze komuś na prawdę przydać ale nikt już tego nie potrzebuje. Wiele jest takich osób jak ja (niestety) a przecież to czyste marnotrawstwo! Nie martwcie się czasem "mam doła" . JUTRO ZNÓW BĘDĘ SIĘ UŚMIECHAĆ.